Κυριακή, 17 Μαρτίου 2013

Θέατρο Ιδεών - Αναπαραγωγή.ΕνΠυρFree

Συνεχόμενα όταν σαν άνθρωπος ερευνάς κάποια θέματα και προσπαθείς να τα φτάσεις στο ξεκλειδωτικό σημείο όπου θα σου τακτοποιηθεί το ράφι της βιβλιοθήκης στο εκάστοτε δωμάτιο του Νου για ένα συγκεκριμένο θέμα , πάντα βλέπεις κάποιες λεπτομέρειες οι οποίες σου δείχνουν ότι αυτό που ανακάλυψες είναι αληθινό και δέχεται κλιμάκωση συνεχόμενη σε ΑΩ μέρη.


Έτσι ακριβώς γίνεται και με τις Ιδέες και τις σκέψεις μας , ως εισερχόμενες στον Νου μας. Συνεχώς το Θέμα αυτό εξελίσσεται και δίνει νέα στοιχεία για να μπορεί ο καθένας από εμάς να παίρνει το φόντο και την λογική πίσω από όλα έτσι ώστε να μπορεί να εξελίσσεται και να απαντά σε ερωτήματα τα οποία του έχουν τεθεί από το ίδιο το Θέμα ως λογική συνέχεια των σκέψεών του.


Όλη η κωδικοποιημένη Μυθολογία και η Ιστορία , είναι εμπλουτισμένη με Μορφές και φιγούρες χιλιάδων Ηρώων και Ημίθεων κτλ , ανθρώπων δηλαδή όπου λαμβάνουν συγκεκριμένους ρόλους και θέσεις πάνω σε κάποιες ιστορίες - φόντα τα οποία δίνονται από τους αποτυποκωδικογράφους καθ' όλη την διάρκεια της ιστορίας.


Αυτό μας δείχνει πως αυτά τα πρόσωπα και υπήρξαν και δεν υπήρξαν παράλληλα , ως πρότυπα της αποτύπωσης κώδικα σε παλαιότερους χρονικούς αιώνες και χιλιάδες αιώνων Λογικής και αποτελούσαν Νοητικές Μορφές και ολοκληρωμένοι κώδικες και φόντα συγκεκριμένων Μαθήσεων. Ο κάθε ήρωας και πρωταγωνιστής αυτών των Μυθολογικών κομματιών είναι και μία Νόηση η οποία δίνει συγκεκριμένα αποτελέσματα εάν χρησιμοποιηθεί καταλλήλως από τον άνθρωπο που έχει όρεξη για εξέλιξη.


Αυτό μας βοηθάει να καταλάβουμε πως υπάρχουν πολλοί τρόποι για να προχωρήσει κάποιος εμπρός χωρίς να έχει δοθεί το "εμπρός". Όπως δίνονται τα φόντα έτσι ο άνθρωπος ο οποίος θα δει πέρα από την σκηνή θα κατανοήσει και θα πιάσει αμέσως το επόμενο φόντο , θα κινηθεί ανάλογα και θα ξεκλειδώσει με την καθοδήγηση ανωτέρων Λογικών το επόμενο κομμάτι στο οποίο μπορεί να κινηθεί με αλήθεια και αέναη εξέλιξη.


Τα Μυθολογικά κομμάτια της αποτυποκωδικογραφίας είναι εμπλουτισμένα με γενεαλογικά δένδρα τα οποία ομοιάζουν σα τα δένδρα και τους Άρχοντες Εαυτών οι οποίοι φέρουν κλαδιά με γνώσεις και απλώνονται παντού εξελιγμένοι δίνοντας σε αυτόν που μαζεύει τους καρπούς , νέους ορίζοντες και μαθήσεις. Έτσι ακριβώς λειτουργεί και το γενεολογικό δένδρο πάνω στο φόντο της Μυθολογίας.


Το σχήμα που δίνεται στο δένδρο αυτό , ορίζει και καθορίζει (έχουν αναλυθεί οι έννοιες) , ακριβώς και την ακολουθία των κυκλωμάτων-φόντων-αποτυπώσεις κώδικας και Νοήσεις-Κλειδιά , πάνω στους ήρωες και στις ιστορίες αυτές και μπορεί κάποιoς να τα ενώσει όλα και να τα χρησιμοποιήσει έτσι , απολαμβάνοντας μια πιο γρήγορη εξέλιξη με σταθερές βάσεις. Περπατώντας πάνω στα γεννεολογικά δένδρα , αφού ο ίδιος ο άνθρωπος έχει αναλύσει και έχει δουλέψει το θέμα στο οποίο θέλει να εξελιχθεί πάνω σε ΑΩ φόντο , με βοήθεια πάντα από Πνεύματα , μπορεί να χρησιμοποιήσει ΖΩΝΤΑΣ και ΛΕΙΤΟΥΡΓΩΝΤΑΣ μέσα στο ίδιο του το μυαλό αυτά τα Νοητικά πρότυπα και κώδικες , βοηθώντας έτσι τον εαυτό του να ανοίξει γρηγορότερα τα κλαδιά της μάθησης και να τακτοποιήσει ανετότερα το δωμάτιο στο οποίο λειτουργεί.Αυτό μπορεί να το κάνει συνδέοντας Νοητικά με το εκάστοτε Ήλιο Νόησης τον εαυτό του κινώντας δυνάμεις επιθυμίας μάθησης (βλ. Νοητικές Συνδέσεις).


Το παραπάνω γράφτηκε για να κατανοηθεί το σχήμα του γενεολογικού δένδρου και να δοθεί μια εικόνα για να έχει ο καθένας μέσα στον Νου του το παρακάτω σχήμα που θα δοθεί ως εργαλείο για την εξέλιξή του.


Στην Σοφή Ελλάδα , το Θέατρο έπαιζε σημαντικότατο ρόλο στην παιδεία και την Νοητική εξέλιξη όλων των ανθρώπων και θεωρούνταν βασικό πολιτιστικό και κοινωνικό κομμάτι της κοινωνίας. Εάν το σκεφτεί κάποιος σοβαρά , το ίδιο το Θέατρο μπορεί να μεταδώσει την μάθηση ορισμένων θεμάτων πολύ πιο άνετα από άλλες μεθόδους , διότι ο συνδυασμός κίνησης , εικόνες και λόγου είναι περισσότερες φορές πιο έντονος από το σκέτο βιβλίο ή την ατομική εξάσκηση.


Όταν μιλάμε όμως για θέατρο , εννοούμε το αρχαίο. Μιλάμε πάντα για το συγκεκριμένο σχήμα κτίσματος με τους συγκεκριμένους χώρους , όπου δίνονταν παραστάσεις και απεικονίσεις ιστοριών μεγάλης σημασίας. Με λίγα λόγια μπορεί κάποιος να πει πως το Θέατρο ήταν το εργαλείο για να παρουσιάζονται στο ευρύ κοινό όλες οι αποτυποκωδικογραφίες έτσι ώστε να αποτυπώνονται καλύτερα στον κάθε πολίτη , αμύητο σε αυτά τα άρρητα αντικείμενα.


Παρουσιάζοντας όλα αυτά τα κωδικοποιημένα κομμάτια και τις κινήσεις και τους λόγους όπου γράφτηκαν από Φιλόσοφους-Μάγους της κάθε εποχής , θα έπρεπε να ήταν όλα στην εντέλεια , ενώνοντας έτσι το Νοητικό κομμάτι , με το Πνευματικό και το Υλικό μην αφήνοντας έτσι κανένα ψεγάδι σε καμία από αυτές τις 3 παραμέτρους.


Άρα εδώ έχουμε το εξής ζήτημα.Όλο το κτίσμα του Θεάτρου , ήταν σχεδιασμένο κατάλληλα να δίνει υποσυνείδητα στον άνθρωπο που παρακολουθεί την εντύπωση πως κοιτάζει μέσα στον ίδιο του τον Νου. Καθισμένος ο ίδιος στις κερκίδες - κοίλον , βλέπει την Ορχήστρα ως την Κεντρική Ουσία με τον βωμό ως το σημείο της Καθοδικής και Ανοδικής Ροής ΑΩ-ΩΑ , κατανοώντας πως αυτός είναι εκτός εγκεφάλου- ΧΟΡΟΥ. Όλο αυτό το εικόνισμα δίνει σε εμάς να καταλάβουμε πως με ένα τέχνασμα , τοποθετούνταν ο άνθρωπος νοητικός έξω από τον χορό , όπως λέει και η γνωστή φράση , για να μπορεί να είναι Ήλιος σε αυτό (βλ. σχετικό κείμενο) , μπορώντας έτσι άνετα να διακρίνει τις λεπτομέρειες καθώς κοιτάζει τον ίδιο του τον εαυτό-νου εκτός εγκεφάλου.

Νοητικά δηλαδή , το κοίλον είναι το εμπρόσθιο μέρος της κεφαλής , ξεκινώντας από τον αριστερό κρόταφο και φτάνοντας μέχρι τον δεξιό. Οριοθετεί το εμπρόσθιο μέρος του εγκεφάλου το οποίο είναι υπεύθυνο για την διανόηση , τον λόγο , και την πνευματική όραση του κάθε ανθρώπου.
Άρα , εφόσον έχεις τοποθετημένο τον άνθρωπο εκτός , ή στις παρυφές του εγκεφάλου του , κοιτώντας τον Νου-Ορχήστρα και τον χορό , ως η κινητήρια δύναμη της κάθε κίνησης Ιδεών και Μορφών-Κωδικών-Ηθοποιών, ξεκινάει η κάθοδος της κάθε παράστασης Ιδεών και σκέψεων όπου διαδραματίζεται παίζοντας Νοητικά το κάθε ΣΤΟΙΧΕΙΟ σε ένα συγκεκριμένο κομμάτι Μυθολογίας με συγκεκριμένους Ήρωες-Μορφές.

Εδώ είναι που λαμβάνουν μέρος τα υπόλοιπα στοιχεία του Θεάτρου-Αναπαραγωγέα Κωδικών-Κλειδιών. Το προσκήνιο , η σκηνή και το παρασκήνιο , είναι τα 3 κομμάτια όπου εδώ στέκονται εφόσον εισέλθουν μέσα στην Λογική του ανθρώπου , όλες οι Ιδέες και αλλοιώνονται σταδιακά στα πεδία του Πνεύματος της Ψυχής και του Σώματος.

Όταν μια ιδέα προσπαθεί να εισέλθει στην χρονική λογική του ανθρώπου , είναι ακριβώς όπως ο ηθοποιός που ετοιμάζεται στην σκηνή-καμαρίνι. Η Ιδέα-Ηθοποιός όπου τοποθετείται αυτό από τον ρόλο που έχει και θα αναπαράγει , αλλοιώνεται όπως ακριβώς έχει γραφτεί και παλαιότερα με το "νερό" όπου υπάρχει σε κάθε φίλτρο αλλοίωσης λογικής και γίνεται σκέψη. Εκεί περνάει στο επίπεδο του προσκηνίου-ψυχής και γίνεται ευδιάκριτη στον καθένα από εμάς ως παρατηρητές του όλου σκηνικού. Η μάσκα - προσωπίδα που φορούσαν τότε οι ηθοποιοί αυτό το συγκεκριμένο πράγμα κωδικοποιούσε , είτε το ήξεραν είτε γινόταν υποσυνείδητα. Εξάλλου όλα είναι αποτύπωση κώδικα και πολλά από αυτά περνάνε και πάντα περνούσαν απαρατήρητα στα πολλά μάτια.


Βγαίνοντας ως σκέψη και όντας αλλοιωμένη η Ιδέα , μπαίνει στο προσκήνιο όπου είναι πιο κοντά στο κοίλον , άρα και στην πνευματική και διανοητική όραση του ανθρώπου , άρα και πιο κατανοητό σε αυτόν , δεν έχει ολοκληρώσει ακόμα όλες τις κινήσεις του. Εδώ είναι που παίρνει ρόλο ο χορός , όπου ως δεύτερο φίλτρο αλλοίωσης δίνει το καύσιμο για τις κινήσεις οι οποίες θα δείξουν στον παρατηρητή πως ο Χ-Ψ Ηθοποιός θα παίξει τον χ-ψ ρόλο.


Εκεί είναι που ξαναλλοιώνεται η σκέψη και γίνεται απόφαση , με τις κατάλληλες κινήσεις και το κατάλληλο λέγειν-πράξεις για την αναπαραγωγή της αποτύπωσης κώδικα ως έργο. Εκεί είναι που περνάει πιο κοντά στο κοίλον νοητικά και δίνεται η κατανόηση ανάλογα της λογικής του ανθρώπου πιο ευδιάκριτα και πιο απλά.


Με αυτόν τον τρόπο υπάρχει διαδοχή συνεχόμενη στις ιδέες , περνώντας τα στάδια , πρώτα των παρασκηνίων , μετά της σκηνής και τέλος του προσκηνίου , όπου αλλοιώνεται συνεχώς η κλείδα και το κύκλωμα μέχρι να γίνεται πιο κατανοητό. Εδώ είναι που μέχρι και το στέγασμα σκηνής-παρασκηνίων έχει και την Λογική του. Δίνεται σε σχήμα Π , αν το κοιτάξει κάποιος από την μεριά του παρατηρητή. Ακριβώς όπως ισχύει και για το γενεολογικό δένδρο. Έχεις τον Πατέρα και την Μητέρα και από κάτω σε σχήμα Π , πύλης δηλαδή αλλά και διαδοχής ιδεών και Νοήσεων όπως γράφτηκε στον πρόλογο του κειμένου , οι οποίοι σαν επόμενοι ηθοποιοί-ιδέες θα διαδεχθούν τις πράξεις της αναπαραγωγής του Κώδικα.


Επομένως , αν φανταστεί κάποιος πως η ίδια η ΩΑ αποτύπωση Ιδεών και Νοήσεων μέσα στον Νου του ανθρώπου , έχει και την αποτύπωσή του στο υλικό πεδίο (όπως όλα άλλωστε) , με χρονική λογική μέσα στο πλαίσιο του ανθρώπου , πάνω στο κτίσμα το οποίο λέγεται ΘΕΑΤΡΟ , τότε κάποιος αρχίζει και σκέφτεται την Σοφία που διακατείχε όλους αυτούς τους Φιλόσοφους που ίδρυσαν το θέατρο και το κατέστησαν ως ένα από τα πιο σημαντικά κοινωνικά και πολιτισμικά εργαλεία για την ΠΑΙΔΕΙΑ των πολιτών της εποχής εκείνης.


Είτε αυτό ήταν υποσυνείδητο , είτε όχι , αυτό που πρέπει να μείνει στον καθέναν από όσους έχουν όρεξη για εξέλιξη , είναι να πιάσουν το ζουμί πίσω από αυτό το κείμενο , να δουν το φόντο και να το τοποθετήσουν ως Έργο και Παράσταση , μέσα στον ίδιο τους τον Νου. Τότε θα δουν μεγάλες αλλαγές αλλά και εργαλεία ικανά να τον εκτοξεύσουν ( !! ) πολύ πιο πάνω , δίνοντάς του Θέματα και Κλειδιά τα οποία θα έκανε πολλούς μικρούς χρονικούς αιώνες για να τα εντοπίσει.




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου