Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2012

Κυλιόμενος στα "α" της Υπάρξεως

Αν θεωρήσουμε πως υπάρχει μια συγκροτημένη παρέα με ανθρώπους οι οποίοι έχουν την Λογική και τον Νου πάνω από όλα και κάνουν μία συζήτηση περί Φιλοσοφίας , σίγουρα θα ειπωθεί η λέξη Ευδαιμονία (βλ. κείμενο ΕΥ=Ω) σαν τον απώτερο σκοπό της Ανθρώπινης Ζωής μέσα στους Αιώνες.


Το σίγουρο όμως που θα ακουστεί σε αυτήν την υποτιθέμενη συζήτηση είναι ότι η Ευδαιμονία ορίζεται ως απλά μια κατάσταση. Δηλαδή ως μια πόρτα την οποία περνάς και ζεις το ΕΙΝΑΙ και το ΤΩΡΑ πλήρες και αρμονικά συντονισμένο με τον Νου την Ψυχή και το Πνεύμα σου. Αυτό είναι λάθος όμως το οποίο πολλές φορές διατυπώνεται από τους "γνώστες" του είδους της "φιλοσοφίας".


Η Ευδαιμονία δεν είναι μία στατική κατάσταση , διότι πολύ απλά δεν τροφοδοτεί στασιμότητα , αλλά είναι μία συνεχώς εξελισσόμενη και κυλιόμενη κατάσταση συνεχόμενων αλλαγών Νοητικών Θέσεων από τα Ω στα "α" της κάθε αρχής σε μάθηση για κάτι. 


Το ΕΥ όπως έχει δηλωθεί εδώ είναι το Ω της κάθε μαθήσεως πάνω σε κάτι συγκεκριμένο. Με φόντο την Κλίμακα ΑΩ όμως , έχει την ονομαστική κάθε φορά θέση του "ω" ως κάτι που αλλάζει μορφή διότι έρχεται η Μέθη της Μαθήσεως από τους Οδηγούς κάθε φορά που ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ κάτι (τελειοποιείται δηλαδή) και ξεκινάει το νέο "α" ως το αντίστοιχο - ονομαστικό - για κάθε νέα αρχή.


Αυτά ως πρόλογος για να κατανοηθεί πως πρέπει να εισέλθει πολύ καλά μέσα στο Μυαλό μας το εξής απλό : Πως ο Άνθρωπος δεν πρέπει να ταυτίζεται με το επίπεδο , αλλά να ρέει και να κυλάει ανοδικά από το ένα στο άλλο , γιατί παρατηρείται συχνά το φαινόμενο του ταυτισμού και της εμμονής με κάποιες "διαστάσεις" που ολοένα και παρουσιάζονται σε διάφορους χώρους ως οι "τέλειες" και πως πρέπει να ξεκινάμε να πορευόμαστε προς αυτές.


Εδώ θέλει ιδιαίτερη προσοχή , γιατί η ταύτιση με κάποιο πεδίο θα αργήσει να φέρει την εξέλιξη , και αυτό γίνεται διότι ο άνθρωπος όταν δει και αισθανθεί κάτι βολικό για τον εαυτό του από άγνοια θέλει να στερεοποιηθεί εκεί πέρα ξεχνώντας ότι το σωστό βήμα είναι το δημιουργικό πέρασμα από όλα.


Η Αρχή στον κάθε άνθρωπο θα πρέπει να γίνει με τον εξής απλό τρόπο. Όλοι σχεδόν αναρωτιόμαστε αν στην Μυθολογία "Υπήρξε" ή όχι ο χ-ψ Ήρωας , Φιλόσοφος κλπ , ή αν έγινε ένα γεγονός , ακόμα και να το ψάξουμε με την πιο επιφανειακή του ανάλυση , αν είναι αλήθεια ή όχι. Αυτό είναι το αρχικό μας λάθος , διότι κινούμαστε εξ αρχής στο λάθος δρόμο και δεν κατανοείται έτσι καθόλου η Αποτυποκωδικογραφία των πραγμάτων.


Γι αυτό το λόγο ακριβώς όλα όσα αναρωτιόμαστε πάνω σε άλλους θα πρέπει να τα μεταφέρουμε πρώτα σε εμάς. Η πρώτη - και μάλλον η επικρατέστερη για όλη σου την ζωή - ερώτηση θα είναι η εξής :


- Υπάρχω ;


Για κάθε Νέα Αρχή σε κάθε Νέο "α" μεταλλασσόμενο και εξελισσόμενο , αυτή είναι η ερώτηση που θα διαρκεί μέχρι να φτάσεις στο επόμενο. Κάποιος πολύ γρήγορα θα μπορεί να πει , ότι "βεβαίως υπάρχω" , όμως και πάλι αυτό είναι κοινό λάθος βιασύνης και επιφανειακής ανάλυσης και ψυχολογίας.


Όχι , δεν υπάρχει κανείς. Ο Άνθρωπος για τον άλλον άνθρωπο δεν ισχύει σαν έννοια ούτε καν σαν Ύπαρξη. Τα Πάντα υπάρχουν μόνο για τον "Έχω το Κλειδί για Όλα τα Ω" , Κλειδοκράτορα , Έναν , τον Ω. Αυτός είναι ΆρχΩν για Όλες τις Θέσεις , και είναι αυτός που έδωσε Ύπαρξη και έχει Ισχύ πάνω σε αυτήν. Για τον άνθρωπο που συνεχώς αλλάζει θέσεις σε "α" και "ω" τίποτα δεν έχει Ύπαρξη , ΑΙΩΝΙΑ....


Και όταν λέω Αιώνια , εννοώ για την Αποτυποκωδικογραφία , γιατί πάνω σε αυτήν θα στηριχθεί ο άνθρωπος για να εξελιχθεί σε Νοητικούς Αιώνες (βλ. Πέρασμα σε ΧΙΗΛΙΑΔΑ ΑΙΩΝΑ). Γιατί για να περάσεις έξω από το Μέγα Πλαίσιο Λογικής Ανθρώπου , πρέπει να σκέφτεσαι πάντα Αιώνες Νοητικούς μπροστά , δηλαδή στην Επόμενη Αποτύπωση Κώδικα , για να μπορείς απ' ευθείας να αποκωδικοποιείς και την προηγούμενη και την παρούσα που ζεις.


Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Εάν κατανοήσεις πως "δεν υπάρχεις" , στην κυριολεξία όμως , θα αρχίσεις να βλέπεις την Αλήθεια με την πραγματική της Ροή. Αυτό θα γίνει γιατί θα καταλάβεις πως όλα είναι περαστικά στον αριθμητικό χρόνο , αφού φιλτραριστούν από τον Νοητικό Χρόνο Λογικής. Η Ουσία εδώ είναι να κατανοήσεις πως υπάρχουν δύο επιλογές-δρόμοι . Ή θα έχεις την εντύπωση πως Υπάρχεις και κάθε τι που κάνεις θα πρέπει να το κάνεις σα να είναι η τελευταία σου φορά και θα απολαύσεις την ζωή αυτή καθαυτή όπως δίνεται το Νόημά της ΣΗΜΕΡΑ , ή θα κατανοήσεις πως δεν Υπάρχεις και είσαι Δημιουργικά Περαστικός.


Φαίνεται περίεργο και όμως έτσι είναι. Η αίσθηση της ύπαρξης θα δώσει κάποιο γλυκό καρπό στην αρχή , αλλά το μεγαλύτερο ποσοστό θα πράξει λάθος διότι τις τελευταίες στιγμές του θα κατανοήσει πως αρκετά γεύτηκε από τον γλυκό φρούτο της ψεύτικης ύπαρξης , με σκοπό να μην έχει βρει τον Αληθινό του Εαυτό και να περάσει στο Κυλιόμενο Φόντο της Ευδαιμονίας.


Η δεύτερη πρόταση της "μη υπάρξεως" σε κάποιο "επίπεδο" δίνει Μυστικά το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα. Δίνει στον άνθρωπο να κατανοήσει πως η Ουσία είναι στον Ευδαιμονισμό που γράφτηκε στον πρόλογο , και στην συνεχόμενη και Κυλιόμενη είσοδο στα Νέα "α" που θα μαθαίνει. Το δημιουργικό πέρασμα από κάθε κατάσταση μαθαίνει στον άνθρωπο ότι , ήταν είναι και θα παραμείνει ξεχωριστός σε κάθε Αποτύπωση Κώδικα και ότι δεν ήταν "απλά ένας περαστικός χωρίς Νόημα". 


Αυτό γίνεται διότι αυτός που θα κατανοήσει πως δεν υπάρχει , αλλά είναι συνεχόμενος στο Άπειρο θα ξεκινήσει να αντιλαμβάνεται πως έχει Χρέος να περάσει στην Ευδαιμονική συνεχόμενη κατάσταση και πως έχει και την Απαίτηση να μάθει τον Εαυτό του και να είναι καλά με αυτόν. Να τα έχει βρει μαζί του γιατί μόνο έτσι φτάνεις στο ΕΥ. 


Όλα αυτά όμως τροφοδοτούν την Δημιουργική Ζωή στον Άνθρωπο γιατί θα χρεωθεί με την δική του θέληση πως για να περάσει στα συνεχόμενα σπειροειδή και ανοδικά Σύμπαντα Νόησης  θα πρέπει να Δημιουργήσει και να Φτιάξει κάτι σε αυτό που ήδη βρίσκεται. Άρα εδώ δίνεται ο σπινθήρας για Εξέλιξη στον Εαυτό , στον Κόσμο , στον Επόμενο σταθμό , αφού  όταν θα περατωθεί ο παρόντας θα τροφοδοτηθεί με τον Σπινθήρα ο επόμενος ( βλ Νέα Γέννηση Ανθρώπου).


 Γι αυτό το λόγο ο Άνθρωπος που θα κατανοήσει πως "Δεν έχει Ύπαρξη" θα κατανοήσει πως έχει ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα. Ότι έχει μόνο έναν τόπο όπου Ισχύει η Ύπαρξή του , το Άπειρο Ω , που δίνει την Ύπαρξη και είναι ο Νόμος της Υπάρξεως σε όλα.


Η έννοια αυτή δεν είναι και πολύ εύκολη να κατανοηθεί , θέλει μεγάλη ψυχολογική έρευνα , αρκεί να πράττει ο καθένας αυτό που του δόθηκε πιο πάνω. Να μεταφέρει όλα τα ερωτήματά που έχει πάνω του. Ερωτήματα όπως "Υπάρχω ;" αντί για "υπάρχει ο τάδε;" ή "Ζω ;" αντί για "Έζησε;;". Μόνο έτσι θα αρχίσει να πιάνει την Ουσία πως όλη η Γνώση είναι δίπλα του και πιο συγκεκριμένα μέσα στο Σύμπαν που κουβαλάει. 


Γιατί και ο ίδιος είναι μια αποτύπωση κώδικα , γι αυτό το λόγο για να περάσει στην Ευδαιμονία και σε αυτήν την κυλιόμενη κατάσταση , την συνεχόμενη , αυτήν την Ροή των γεγονότων που του δίνουν τον Τίτλο "Ευδαιμονικός" , το μόνο που πρέπει να κάνει είναι να πάρει και ένα - δύο παραδείγματα από την παλαιότερη αποτυποκωδικογραφία.


Να δει τους Φιλόσοφους του "τότε" , πως τον Θάνατο δεν τον φοβήθηκαν μόνο και μόνο γι αυτόν τον λόγο. Γιατί ήξεραν πως δεν Υπήρχαν και πως είναι συνεχόμενοι , γι αυτό ακριβώς δεν πέθαναν , γιατί είχαν βρει τον Εαυτό τους και ήξεραν πως το Δημιουργικό Πέρασμα έχει και Δημιουργικό Θάνατο και όλα αυτά μαζί Οδηγούν στο να αποτυπωθούν πάνω στον Κώδικα με αυτό που άφησαν και να περάσουν σε άλλα Νοητικά και Χρονικά Σύμπαντα.





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου