Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2012

Κυλιόμενος στα "α" της Υπάρξεως

Αν θεωρήσουμε πως υπάρχει μια συγκροτημένη παρέα με ανθρώπους οι οποίοι έχουν την Λογική και τον Νου πάνω από όλα και κάνουν μία συζήτηση περί Φιλοσοφίας , σίγουρα θα ειπωθεί η λέξη Ευδαιμονία (βλ. κείμενο ΕΥ=Ω) σαν τον απώτερο σκοπό της Ανθρώπινης Ζωής μέσα στους Αιώνες.


Το σίγουρο όμως που θα ακουστεί σε αυτήν την υποτιθέμενη συζήτηση είναι ότι η Ευδαιμονία ορίζεται ως απλά μια κατάσταση. Δηλαδή ως μια πόρτα την οποία περνάς και ζεις το ΕΙΝΑΙ και το ΤΩΡΑ πλήρες και αρμονικά συντονισμένο με τον Νου την Ψυχή και το Πνεύμα σου. Αυτό είναι λάθος όμως το οποίο πολλές φορές διατυπώνεται από τους "γνώστες" του είδους της "φιλοσοφίας".


Η Ευδαιμονία δεν είναι μία στατική κατάσταση , διότι πολύ απλά δεν τροφοδοτεί στασιμότητα , αλλά είναι μία συνεχώς εξελισσόμενη και κυλιόμενη κατάσταση συνεχόμενων αλλαγών Νοητικών Θέσεων από τα Ω στα "α" της κάθε αρχής σε μάθηση για κάτι. 


Το ΕΥ όπως έχει δηλωθεί εδώ είναι το Ω της κάθε μαθήσεως πάνω σε κάτι συγκεκριμένο. Με φόντο την Κλίμακα ΑΩ όμως , έχει την ονομαστική κάθε φορά θέση του "ω" ως κάτι που αλλάζει μορφή διότι έρχεται η Μέθη της Μαθήσεως από τους Οδηγούς κάθε φορά που ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ κάτι (τελειοποιείται δηλαδή) και ξεκινάει το νέο "α" ως το αντίστοιχο - ονομαστικό - για κάθε νέα αρχή.


Αυτά ως πρόλογος για να κατανοηθεί πως πρέπει να εισέλθει πολύ καλά μέσα στο Μυαλό μας το εξής απλό : Πως ο Άνθρωπος δεν πρέπει να ταυτίζεται με το επίπεδο , αλλά να ρέει και να κυλάει ανοδικά από το ένα στο άλλο , γιατί παρατηρείται συχνά το φαινόμενο του ταυτισμού και της εμμονής με κάποιες "διαστάσεις" που ολοένα και παρουσιάζονται σε διάφορους χώρους ως οι "τέλειες" και πως πρέπει να ξεκινάμε να πορευόμαστε προς αυτές.


Εδώ θέλει ιδιαίτερη προσοχή , γιατί η ταύτιση με κάποιο πεδίο θα αργήσει να φέρει την εξέλιξη , και αυτό γίνεται διότι ο άνθρωπος όταν δει και αισθανθεί κάτι βολικό για τον εαυτό του από άγνοια θέλει να στερεοποιηθεί εκεί πέρα ξεχνώντας ότι το σωστό βήμα είναι το δημιουργικό πέρασμα από όλα.


Η Αρχή στον κάθε άνθρωπο θα πρέπει να γίνει με τον εξής απλό τρόπο. Όλοι σχεδόν αναρωτιόμαστε αν στην Μυθολογία "Υπήρξε" ή όχι ο χ-ψ Ήρωας , Φιλόσοφος κλπ , ή αν έγινε ένα γεγονός , ακόμα και να το ψάξουμε με την πιο επιφανειακή του ανάλυση , αν είναι αλήθεια ή όχι. Αυτό είναι το αρχικό μας λάθος , διότι κινούμαστε εξ αρχής στο λάθος δρόμο και δεν κατανοείται έτσι καθόλου η Αποτυποκωδικογραφία των πραγμάτων.


Γι αυτό το λόγο ακριβώς όλα όσα αναρωτιόμαστε πάνω σε άλλους θα πρέπει να τα μεταφέρουμε πρώτα σε εμάς. Η πρώτη - και μάλλον η επικρατέστερη για όλη σου την ζωή - ερώτηση θα είναι η εξής :


- Υπάρχω ;


Για κάθε Νέα Αρχή σε κάθε Νέο "α" μεταλλασσόμενο και εξελισσόμενο , αυτή είναι η ερώτηση που θα διαρκεί μέχρι να φτάσεις στο επόμενο. Κάποιος πολύ γρήγορα θα μπορεί να πει , ότι "βεβαίως υπάρχω" , όμως και πάλι αυτό είναι κοινό λάθος βιασύνης και επιφανειακής ανάλυσης και ψυχολογίας.


Όχι , δεν υπάρχει κανείς. Ο Άνθρωπος για τον άλλον άνθρωπο δεν ισχύει σαν έννοια ούτε καν σαν Ύπαρξη. Τα Πάντα υπάρχουν μόνο για τον "Έχω το Κλειδί για Όλα τα Ω" , Κλειδοκράτορα , Έναν , τον Ω. Αυτός είναι ΆρχΩν για Όλες τις Θέσεις , και είναι αυτός που έδωσε Ύπαρξη και έχει Ισχύ πάνω σε αυτήν. Για τον άνθρωπο που συνεχώς αλλάζει θέσεις σε "α" και "ω" τίποτα δεν έχει Ύπαρξη , ΑΙΩΝΙΑ....


Και όταν λέω Αιώνια , εννοώ για την Αποτυποκωδικογραφία , γιατί πάνω σε αυτήν θα στηριχθεί ο άνθρωπος για να εξελιχθεί σε Νοητικούς Αιώνες (βλ. Πέρασμα σε ΧΙΗΛΙΑΔΑ ΑΙΩΝΑ). Γιατί για να περάσεις έξω από το Μέγα Πλαίσιο Λογικής Ανθρώπου , πρέπει να σκέφτεσαι πάντα Αιώνες Νοητικούς μπροστά , δηλαδή στην Επόμενη Αποτύπωση Κώδικα , για να μπορείς απ' ευθείας να αποκωδικοποιείς και την προηγούμενη και την παρούσα που ζεις.


Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Εάν κατανοήσεις πως "δεν υπάρχεις" , στην κυριολεξία όμως , θα αρχίσεις να βλέπεις την Αλήθεια με την πραγματική της Ροή. Αυτό θα γίνει γιατί θα καταλάβεις πως όλα είναι περαστικά στον αριθμητικό χρόνο , αφού φιλτραριστούν από τον Νοητικό Χρόνο Λογικής. Η Ουσία εδώ είναι να κατανοήσεις πως υπάρχουν δύο επιλογές-δρόμοι . Ή θα έχεις την εντύπωση πως Υπάρχεις και κάθε τι που κάνεις θα πρέπει να το κάνεις σα να είναι η τελευταία σου φορά και θα απολαύσεις την ζωή αυτή καθαυτή όπως δίνεται το Νόημά της ΣΗΜΕΡΑ , ή θα κατανοήσεις πως δεν Υπάρχεις και είσαι Δημιουργικά Περαστικός.


Φαίνεται περίεργο και όμως έτσι είναι. Η αίσθηση της ύπαρξης θα δώσει κάποιο γλυκό καρπό στην αρχή , αλλά το μεγαλύτερο ποσοστό θα πράξει λάθος διότι τις τελευταίες στιγμές του θα κατανοήσει πως αρκετά γεύτηκε από τον γλυκό φρούτο της ψεύτικης ύπαρξης , με σκοπό να μην έχει βρει τον Αληθινό του Εαυτό και να περάσει στο Κυλιόμενο Φόντο της Ευδαιμονίας.


Η δεύτερη πρόταση της "μη υπάρξεως" σε κάποιο "επίπεδο" δίνει Μυστικά το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα. Δίνει στον άνθρωπο να κατανοήσει πως η Ουσία είναι στον Ευδαιμονισμό που γράφτηκε στον πρόλογο , και στην συνεχόμενη και Κυλιόμενη είσοδο στα Νέα "α" που θα μαθαίνει. Το δημιουργικό πέρασμα από κάθε κατάσταση μαθαίνει στον άνθρωπο ότι , ήταν είναι και θα παραμείνει ξεχωριστός σε κάθε Αποτύπωση Κώδικα και ότι δεν ήταν "απλά ένας περαστικός χωρίς Νόημα". 


Αυτό γίνεται διότι αυτός που θα κατανοήσει πως δεν υπάρχει , αλλά είναι συνεχόμενος στο Άπειρο θα ξεκινήσει να αντιλαμβάνεται πως έχει Χρέος να περάσει στην Ευδαιμονική συνεχόμενη κατάσταση και πως έχει και την Απαίτηση να μάθει τον Εαυτό του και να είναι καλά με αυτόν. Να τα έχει βρει μαζί του γιατί μόνο έτσι φτάνεις στο ΕΥ. 


Όλα αυτά όμως τροφοδοτούν την Δημιουργική Ζωή στον Άνθρωπο γιατί θα χρεωθεί με την δική του θέληση πως για να περάσει στα συνεχόμενα σπειροειδή και ανοδικά Σύμπαντα Νόησης  θα πρέπει να Δημιουργήσει και να Φτιάξει κάτι σε αυτό που ήδη βρίσκεται. Άρα εδώ δίνεται ο σπινθήρας για Εξέλιξη στον Εαυτό , στον Κόσμο , στον Επόμενο σταθμό , αφού  όταν θα περατωθεί ο παρόντας θα τροφοδοτηθεί με τον Σπινθήρα ο επόμενος ( βλ Νέα Γέννηση Ανθρώπου).


 Γι αυτό το λόγο ο Άνθρωπος που θα κατανοήσει πως "Δεν έχει Ύπαρξη" θα κατανοήσει πως έχει ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα. Ότι έχει μόνο έναν τόπο όπου Ισχύει η Ύπαρξή του , το Άπειρο Ω , που δίνει την Ύπαρξη και είναι ο Νόμος της Υπάρξεως σε όλα.


Η έννοια αυτή δεν είναι και πολύ εύκολη να κατανοηθεί , θέλει μεγάλη ψυχολογική έρευνα , αρκεί να πράττει ο καθένας αυτό που του δόθηκε πιο πάνω. Να μεταφέρει όλα τα ερωτήματά που έχει πάνω του. Ερωτήματα όπως "Υπάρχω ;" αντί για "υπάρχει ο τάδε;" ή "Ζω ;" αντί για "Έζησε;;". Μόνο έτσι θα αρχίσει να πιάνει την Ουσία πως όλη η Γνώση είναι δίπλα του και πιο συγκεκριμένα μέσα στο Σύμπαν που κουβαλάει. 


Γιατί και ο ίδιος είναι μια αποτύπωση κώδικα , γι αυτό το λόγο για να περάσει στην Ευδαιμονία και σε αυτήν την κυλιόμενη κατάσταση , την συνεχόμενη , αυτήν την Ροή των γεγονότων που του δίνουν τον Τίτλο "Ευδαιμονικός" , το μόνο που πρέπει να κάνει είναι να πάρει και ένα - δύο παραδείγματα από την παλαιότερη αποτυποκωδικογραφία.


Να δει τους Φιλόσοφους του "τότε" , πως τον Θάνατο δεν τον φοβήθηκαν μόνο και μόνο γι αυτόν τον λόγο. Γιατί ήξεραν πως δεν Υπήρχαν και πως είναι συνεχόμενοι , γι αυτό ακριβώς δεν πέθαναν , γιατί είχαν βρει τον Εαυτό τους και ήξεραν πως το Δημιουργικό Πέρασμα έχει και Δημιουργικό Θάνατο και όλα αυτά μαζί Οδηγούν στο να αποτυπωθούν πάνω στον Κώδικα με αυτό που άφησαν και να περάσουν σε άλλα Νοητικά και Χρονικά Σύμπαντα.





Τετάρτη, 5 Σεπτεμβρίου 2012

Κατανόηση Γραπτών

Το πιο δύσκολο πράγμα που καλείται να αντιμετωπίσει κάποιος άνθρωπος του οποίο το πρωταρχικό ενδιαφέρον και η κορυφαία προτεραιότητα στην λίστα των στόχων του , είναι ο διάλογος και η συνεννόηση με έναν άλλον άνθρωπο ή μια ομάδα ανθρώπων.


Πράγμα αν κάποιος το αναλύσει αυτό με βάση τα κείμενα που έχουν δημοσιευθεί εδώ θα κατανοήσει πως ο κάθε άνθρωπος δεν δύναται και μπορεί να μην θέλει να συνεργαστεί με έναν άλλον για την εύρεση του δρόμου της λύσεως πάνω σε κάποιο πρόβλημα. Αυτό γιατί όπως έχει γραφτεί εδώ , ο διάλογος είναι η συνεργασία δύο ή περισσότερων ατομικών νοητικών Συμπάντων για την Εύρεση και την αύξηση του δρόμου της επιλύσεως των Θεμάτων της συζητήσεως.


Χωρίς τον σωστό διάλογο πάνω σε κάποια προβλήματα η λύση ίσως αργήσει να έρθει ή έρχεται μετά από πολύ έντονη διαλεκτική σχέση με τον Εαυτό και ανάλυση της Ψυχολογίας των καταστάσεων.


Το να συνομιλείς με κάποιο άλλο νοητικό Σύμπαν πάνω σε ένα συγκεκριμένο θέμα του οποίου αναζητείται η λύση είναι μια ευκαιρία για πολλές ΕΙΣΑΓΩΓΕΣ ΙΔΕΩΝ (βλ. σχετικό κείμενο) , διότι εκείνη την στιγμή "δοκιμάζεται" με κάποιον τρόπο ο εαυτός και ο Νους του κάθε συνομιλητή. Είναι ας πούμε η προφορική εξέταση των όσων έχεις σκεφτεί ή μάθει μέσα από τα διάφορα που έχεις κατακτήσει με την αναλυτική σου σκέψη.


Αυτό όμως που συνήθως κάποιος αντιμετωπίζει όταν μπει σε αυτήν την διαδικασία , είναι ότι ΕΑΝ ο ίδιος είναι καθαρός και ξέρει την σπουδαιότητα του διαλόγου  , θα παρατηρήσει ότι ο απέναντι συνομιλητής το μόνο που κάνει είναι να παραθέτει κάποιες απόψεις και να ομιλεί με τον ίδιο του τον εαυτό. Δηλαδή βγάζει έξω την προσωπική του διαλεκτική σχέση με τον Εαυτό και όχι με τον απέναντι.


Τι εννοώ με αυτό. Οι περισσότερες απόψεις έρχονται από μια πληθώρα βιβλίων που έχουν διαβαστεί ως έχουν , χωρίς να έχει γίνει η κάθαρση των φίλτρων αλλοίωσης και η κλιμάκωση προς τα άνω , όπως έχει γραφτεί στο συγκεκριμένο blog , με αποτέλεσμα να καταπίνονται αμάσητα και χωρίς να αναλυθούν. Το γραπτό δεν είναι τίποτα περισσότερο από την αποτύπωση των Ιδεών και των Εικόνων αυτής της ΚΑΘΟΔΙΚΗΣ ΩΑ Ιδέας πάνω σε έναν Νου όπου τους συνέλαβε.


Όμως εδώ είναι και το ζουμί της υποθέσεως. Αυτός ο Νους όπου έχει γράψει κάτι , γράφει αυτό που ο ίδιος κατανοεί και στον βαθμό που το κατανοεί. Δεν μπορεί να γράψει κάτι ανώτερο εάν αυτός δεν αναλύσει το ίδιο κομμάτι πριν το γράψει. Τι γίνεται όμως εδώ...
Λόγω όμως του ότι έχει χαθεί αυτή η γνώση της κλιμακώσεως και ο καθένας αποτυπώνει αυτά που αμέσως δέχεται σαν Ιδέες , έχει βρεθεί το Βιβλίο και η έννοιά του σε μία κακή ποιότητα αποτύπωσης της Ψυχολογίας του κάθε συγγραφέως. Δηλαδή , πλέον μπορεί εύκολα κάποιος εάν παρατηρήσει πιο προσεκτικά το σχετικό του βίου του κάθε συγγραφέα να δει πως στις σελίδες αυτών που αποτυπώνει κάπου την ψυχολογική του θέση και κατάσταση την χρονική στιγμή που τα αποτύπωσε.


Έχει χαθεί δηλαδή η Ουσία και εκτυπώνεται μόνο αυτό που κατανοήθηκε από τον γράφοντα. Αυτό είναι και το χειρότερο της υποθέσεως διότι η Ουσία του βιβλίου και της Αποτύπωσης δεν είναι να καταγραφεί και να ληφθεί από τον αναγνώστη η ψυχολογική κατάσταση του γράφοντα , αλλά ο Κορμός και η Λήψη της ΙΔΕΑ...-ΠΡΟΣΟΧΗ-...ΤΗΣ ΙΔΕΑΣ , δηλαδή του Πνεύματος που μετέφερε την Γνώση στην Ουσία της εξ ολοκλήρου.


Αυτό το λάθος έχει καταντήσει να μην υπάρχει και ο σωστός διάλογος μεταξύ ανθρώπων. Διότι εάν ο ένας έχει κατανοήσει αυτό που γράφεται εδώ και ο άλλος όχι , τότε έχουμε δύο παράλληλους μονολόγους. Ο πρώτος θα έχει τοποθετήσει την ουσία στο "τραπέζι" και ο δεύτερος απλά θα μιλά με τον εαυτό του για να επιβεβαιώσει τον...εαυτό του (!!!) . 


Πιο συγκεκριμένα , όταν εγώ διαβάζω ένα βιβλίο και δεν κατανοώ την ουσία της Ιδέας , και απλά ταυτίζομαι με την Ψυχολογία του συγγραφέως και γίνομαι ο συγγραφέας , καταπίνοντας αμάσητα και χωρίς ΚΛΙΜΑΚΩΣΗ του αλλοιωμένου Νοήματος , παραδέχομαι πρώτον ότι δεν δύναμαι να έχω πιο διευρυμένο Νου από τον συγγραφέα , έστω και ονομαστικά και δεύτερον το ότι δεν είμαι ικανός για να συνεργαστώ με έναν άλλον άνθρωπο. Το δεύτερο ειδικά είναι αδύνατον διότι η συνομιλία θα είναι απλά μια επιβεβαίωση των σκέψεών μου και όχι μια προσπάθεια για περαιτέρω κλιμάκωση. Άρα τροφοδοτώ την στασιμότητα.


Η Ουσία του Βιβλίου και της Ιδέας αυτού , είναι ότι πρέπει να δίνεται ο Κορμός και όχι ο Καρπός , όσο περίεργο και αν ακούγεται. Ο Καρπός των Ιδεών , είναι αυτός που αλλοιώνει όπως γράφτηκε και στο κείμενο "Εισαγωγή Ιδέας" , και αυτό λόγο του ότι τα επίπεδα ποικίλουν το ίδιο και οι Ψυχολογίες. Ακριβώς γι αυτό το ζήτημα αλλοιώνεται η Ιδέα για να προστατευτεί μα και για να έχει Αιώνιο χαρακτήρα , διότι είναι προϊόν Ψυχικής Κίνησης και Έμπνευσης με ατελείωτο χαρακτήρα. Ο Κορμός όμως παραμένει ίδιος διότι είναι το στερέωμα , δηλαδή η Κλίμακα του ΩΑ ή του ΑΩ ανάλογα για ποια θέση μιλάμε (Πνεύματος - Ανθρώπου). Αυτός μένει πάντα ως έχει από την αρχή μέχρι το τέλος και οδηγεί στον καρπό του ανάλογου επιπέδου.


Όλα τα παραπάνω επηρεάζουν την συνομιλία των ανθρώπων σε σημείο που σχεδόν ποτέ να μη βγαίνει η Ουσία του διαλόγου. Διότι είτε θα υπάρχουν παράλληλοι μονόλογοι , είτε θα υπάρχουν δύο άτομα που το μόνο που θα έχουν κάνει είναι να λάβουν την ψυχολογική κατάσταση του συγγραφέα και όχι την Ιδέα στην Κλιμάκωση , επιβεβαιώνοντας ο ένας τον άλλον σε ένα "χαρούμενο" κλίμα "συνεχών χειραψειών" , είτε ο ένας να προσπαθεί να συνεργαστεί και ο άλλος απλά να ακούει τον εαυτό του να μιλά στον εαυτό του. Σε κάθε περίπτωση ο Διάλογος είναι από τα πιο δύσκολα tests που καθημερινά πρέπει να αντιμετωπίσει ο καθένας.


Η Λύση στο Θέμα είναι να κατανοηθεί ο τρόπος της λήψεως της Ιδέας , όπου έχει γραφτεί και επίσης να κατανοηθεί η Θέση την οποία έχουμε όταν έρθει αυτή η Ιδέα στο επίπεδό μας. Γιατί για να έχει έρθει σημαίνει πως έχει χτυπήσει το καμπανάκι για άνοδο σε αυτό το Θέμα. Πρέπει να γίνει ανάλυση. Τι εννοώ....


Πρέπει να καθαριστεί ο καθένας από Ψυχολογικής Πλευράς και να δει ακριβώς τι τον οδήγησε στο να λάβει την Ιδέα. Επίσης πρέπει να καθαρίσει βασικές αλλοιώσεις , όπως αυτή της βιασύνης του να βγάλει το συμπέρασμα. Τα πορίσματα έρχονται μέσα από την διαλεκτική σχέση που έχει ο καθένας με τον εαυτό του. Μετά από καιρό θα έχει εγκλιματισθεί και αυτό είναι σίγουρο διότι ο κόσμος είναι σε κακή ποιότητα και σε ελάχιστη ποικιλία , γεγονός που θα κάνει την ψυχολογία και το πόρισμα πιο εύκολο στο να βγεί. Όμως , δεν πρέπει να αρκεσθεί κάποιος σε αυτό και να ψάξει βαθύτερα , διότι είναι ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΣ , εάν αυτός θέλει να δουλέψει για το σύνολο και να αποτυπώσει τις Ιδέες και την Ουσία , πρώτα να τις βρεί πάνω στο πλαίσιο και στο φόντο του Κορμού αυτών.


Δεν πρέπει να καταγράφεται η ψυχολογική κατάσταση. Κανείς δεν θέλει να διαβάζει τα ψυχολογικά του εκάστοτε συγγραφέα. Ο γράφων είναι ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΣ να καθαρίζει πρώτα τον εαυτό του και να ΚΑΤΑΝΟΗΣΕΙ πως η  υποχρέωσή του σταματά εκεί που οριοθετείται ο Κορμός και η Κεντρική Ιδέα. Τα υπόλοιπα είναι πορίσματα της διαλεκτικής του σχέσεως με τον Νου του και το Σύμπαν το ατομικό του , ανάλογα τα Θέματα και τις Μαθήσεις - Συνδέσεις με τους Ήλιους του και γι αυτό το λόγο δεν πρέπει να καταγράφονται παρά μόνο ως παραδείγματα ΕΑΝ ΑΥΤΟ ΑΠΑΙΤΗΘΕΙ-σπανίως-.


Κεντρική Ιδέα και Κορμός λοιπόν. Αυτά δίνουν την Ουσία και την Τέχνη της Αποτύπωσης , όπου θα φανερώσουν την Κλιμάκωση και την αρχή του καθαρισμού των αλλοιώσεων. Μετά από αυτό θα μπορεί ο καθένας να κάνει ένα διάλογο , διότι το Πλαίσιο θα έχει δοθεί ξεκάθαρα , θα γνωρίζουν τον κορμό και αφού το θέσουν επί τάπητος μετά μπορούν μέσω παραδειγμάτων προσωπικών να βρουν τα εργαλεία και τις τεχνικές , τις προσπάθειες και τους τομείς που πρέπει να εργαστούν ώστε να βρουν μια κοινή λύση , ή να συνεργαστούν σαν δύο Σύμπαντα για να πολλαπλασιάσουν τους δρόμους των λύσεων στα προβλήματά τους.